Kun je iets vertellen over jouw functie bij Veiligheidsregio Limburg-Noord?

“Ik ben adviseur crisisbeheersing internationale samenwerking en werk sinds januari 2025 bij Veiligheidsregio Limburg-Noord. 

Limburg-Noord heeft heel veel kilometers grens met het buitenland, eigenlijk veel meer dan met andere veiligheidsregio’s in Nederland. Daarom is grensoverschrijdende samenwerking super belangrijk om de veiligheid van onze inwoners te verbeteren.

We hebben twee grote subsidieprojecten vanuit de Europese Unie lopen. Het project ERMWIC richt zich op algemene crisisbeheersing met allerlei subthema’s, zoals: meldkamersamenwerking, geneeskundige zorg, informatie-uitwisseling en brandweerzorg. Daarnaast hebben we een project op de afdeling Risicobeheersing dat specifiek gericht is op natuurbrandmanagement.

Binnen die projecten ondersteun ik de hoofdprojectleiders. Ik breng mensen samen, monitor de voortgang van werkpakketten en verzorg de terugkoppeling naar de subsidieverstrekker via voortgangsrapportages en declaraties. Daarnaast kijk ik samen met collega’s van de afdelingen Crisisbeheersing en Risicobeheersing op welke thema’s internationale samenwerking gewenst is, bijvoorbeeld bij planvorming of oefeningen met onze Belgische en Duitse buren. Mijn focus ligt daarbij met name op Duitsland.”

Hoe ben je in deze functie terechtgekomen? 

“Ik heb eigenlijk best een atypische achtergrond. Mijn studie had namelijk helemaal niets met veiligheidsregio’s te maken. Ik heb een master Nederland-Duitsland Studies gedaan, meer gericht op internationale betrekkingen.

Ik had wel interesse in het maatschappelijke werkveld, omdat ik graag werk wilde doen dat zinvol is voor de samenleving. Via via kwam ik in contact met een collega die zich al met dit onderwerp bezighield. Tijdens mijn studie heb ik me verdiept in wat een veiligheidsregio doet en schreef ik mijn scriptie over risicoanalyse en grensoverschrijdende samenwerking.

Toen ik klaar was met mijn master stond er net een vacature open voor een adviseur crisisbeheersing op dit thema. Dat sloot perfect aan bij mijn interesses en zo ben ik hier terechtgekomen.”

Je hebt ook een piketfunctie. Hoe ziet jouw ‘warme’ rol eruit?

“Op dit moment ben ik bezig met het instroomtraject Informatiemanager. Vorig jaar heb ik de opleiding tot Informatiemanager in het CoPI en het ROT gevolgd. Afgelopen halfjaar heb ik als aspirant meegekeken en vanaf juli begin ik met mijn eigen piketweken, waarbij ik de eerste tijd nog door een ervaren IM’er geschaduwd word.

Een Informatiemanager is eigenlijk de verbindende schakel tussen de verschillende kolommen die bij een opgeschaald incident betrokken zijn, zoals brandweer, politie, geneeskundige zorg, bevolkingszorg en crisiscommunicatie. Je haalt informatie op bij al die kolommen en kijkt wat relevant is om multidisciplinair met elkaar te bespreken. Tijdens overleggen presenteer je het multidisciplinair situatiebeeld en stem je nauw af met de Leider CoPI of de Operationeel Leider. Samen kijk je wat nodig is om de knelpunten binnen een incident op te lossen. De brede blik op alle aspecten van het incident en de samenwerking tussen al die partijen maakt dat ik deze rol zo leuk vind!”

Wat merken inwoners van jouw werk?

“Hopelijk niet te veel. Maar uiteindelijk zorgt het samen ontdekken van verschillen en overeenkomsten in onze systemen en het samen oefenen ervoor dat we in de praktijk veel soepeler samenwerken.

Het kan bijvoorbeeld zijn dat een brandweerploeg uit Duitsland sneller bij een woningbrand aan de grens kan zijn dan een Nederlandse eenheid. Daarnaast kregen wij bijvoorbeeld bij de natuurbrand in Weert afgelopen april ondersteuning vanuit de Belgische brandweer. Door samen te oefenen en afspraken te maken over grensoverschrijdende inzet verbeteren we de dienstverlening van de hulpdiensten in onze regio. Daardoor kunnen mensen sneller en beter geholpen worden.”

Hoe ervaar je het werken voor zowel Crisisbeheersing als Risicobeheersing?

“Heel leuk én uitdagend! Ik werk voor Crisisbeheersing binnen het ERMWIC-project en voor Risicobeheersing binnen het natuurbrandmanagementproject. Daarnaast werk ik veel samen met externe partners, zoals Duitse organisaties, natuurbeheerders en andere veiligheidsregio’s. Daardoor ben ik regelmatig buiten de deur voor overleggen en werkgroepen, terwijl ik ook binnen beide afdelingen betrokken wil blijven. Dat vraagt soms wat schakelen.

Wat ik juist leuk vind, is dat ik daardoor met veel verschillende mensen samenwerk. Crisisbeheersing is een hele diverse club mensen, qua leeftijden maar ook qua achtergronden. Ik vond het in het begin best spannend dat ik geen veiligheidskundige achtergrond had, maar ik merkte al snel dat er veel collega’s zijn die vanuit verschillende hoeken binnenkomen. Daardoor kun je ontzettend veel van elkaar leren.

Eerst heb ik vooral geprobeerd Crisisbeheersing goed te leren kennen, omdat daar mijn hoofdaanstelling zit. Inmiddels zoek ik ook steeds meer de aansluiting bij de brandweer en de collega’s van Risicobeheersing. Zo leer ik steeds beter begrijpen wat iedereen doet en blijf ik mezelf ontwikkelen. Wat ook helpt, is dat collega’s elkaar overal in meenemen. Daardoor heb ik in iets meer dan een jaar tijd ontzettend veel geleerd. En daarnaast is het gewoon heel gezellig met elkaar.”

Waar zit voor jou de grootste uitdaging in je werk?

“Er is altijd weer iets nieuws te leren. We zitten op sommige onderwerpen echt nog in een pioniersfase. We herhalen niet steeds hetzelfde kunstje, maar zijn continu bezig om samenwerking verder uit te werken en te verdiepen.

We onderzoeken hoe structuren in andere landen werken, hoe we verbindingen kunnen leggen en welke afspraken daarvoor nodig zijn. Dat werk is vaak nog niet eerder gedaan. Dan moet je uitzoeken wie je erbij moet betrekken, hoe je zoiets aanpakt én vervolgens ook nog implementeren. Dat maakt het uitdagend, maar ook heel interessant.”

En wat maakt jouw werk juist zo leuk?

“De afwisseling. Geen dag is hetzelfde. De ene keer zit je met een projectgroep op strategisch niveau naar een subsidieproject te kijken. De andere keer ben je met mensen aan het uitwerken hoe de communicatie via portofoons in het grensgebied werkt.

Daarnaast vind ik de interculturele communicatie heel leuk. Je werkt met mensen die een andere taal spreken en soms ook een andere culturele achtergrond hebben. Dat zorgt regelmatig voor grappige situaties en mooie aha-momenten. Dan denk je ineens: o, bedoelen ze dat zo. Samen tot nieuwe inzichten komen vind ik ontzettend leuk.”

Tot slot: welke ontwikkelingen zie jij als grootste uitdaging voor de komende jaren?  

“Onze huidige internationale projecten lopen tot eind 2027. We merken dat er bij alle partners veel intrinsieke motivatie is om samen te werken, maar subsidie helpt ook om die samenwerking prioriteit te geven. Tegelijkertijd verandert het vakgebied crisisbeheersing ontzettend snel. Er komen steeds nieuwe thema’s bij. Denk aan maatschappelijke weerbaarheid, iets wat bij de start van ons huidige project nog veel minder speelde.

De uitdaging is om wendbaar te blijven en ondanks alle andere opgaven toch tijd en aandacht te blijven besteden aan internationale samenwerking. Daarom onderzoeken we hoe we die samenwerking duurzaam kunnen borgen, zodat we ook in de toekomst met elkaar verbonden blijven. In de ideale toekomst is internationale samenwerking dan ook niet alleen een taak van medewerkers zoals ikzelf, maar een integraal onderdeel van iedere functionaris van de Veiligheidsregio.”

Interesse om voor Veiligheidsregio Limburg-Noord te werken?

Ben jij na het lezen van het verhaal van Mara enthousiast geworden over het werken bij Veiligheidsregio Limburg-Noord? We zijn altijd op zoek naar enthousiaste kandidaten voor onze organisatie. Bekijk onze werken-bij website en zie of er iets voor je bij zit!